…بد دوره و زمونه ای شده، دوره دوره سربالا رفتن آبه و ابوعطا خوندن قورباغه، آدمهای تازه به دورون رسیده ای که هنوز زرده به کون نکشیدن و شاششون کف نکرده و نمی دونن یه من ماس چن من کره داره، از شنیدن مجیز چارتا بی مایه تر از خودشون که دنبال هر علمی سینه می زنن و واسه هر آشغال گوشتی به به و چه چه و دریوزه می کنن، هول ورشون داشته و خیالشون رسیده علی آباد هم شهریه، عینهو پتیاره های از کار افتاده هر جا می رسن چاک دهن و وا میکنن و هر لیچار و لغزی که لایق خودشونه می بندن به ناف خلایق. حیف از قدیم گفتن با آدم پاچه ورمالیده و بی آبرو دهن به دهن نشو وگرنه چنان میشستمش می ذاشتمش کنار که هیچ کی نتونه پهنش بکنه،...آره، آخه بگو بی مایه، تو که بلد نیستی چار خط درست بنویسی و همش نگات به دست بقیه است و اموراتت با چاپلوسی و گدایی می گذره رو چه به این غلطا، خیلی خوش پر و پاچه ای لب خزینه هم می شینی؟ بابا رو رو برم! حرف یومیه تو نمی تونی درست بزنی اونوقت دوربین دست می گیری عکسهای صدتا یه غاز و می چسبونی سینه دفترت؟ ادب و خورده و حیا رو قی کرده...رو رو برم به خدا!...

مرد همچنان می گفت و می رفت. مدتی همپایش شدم تا اینکه راهم از او جدا شد. انگار چیزی سخت عصبانی اش کرده بود.